Afscheid nemen bestaat niet
Niet iedereen is blij met ons besluit om naar Frankrijk te verhuizen en dat raakt ons ook. Hoe gaan we hiermee om? Dit aspect wordt een belangrijk onderdeel van ons proces, ook al zie je dat niet aan de buitenkant.
Achteraf kunnen we zien dat er behalve een grote motivatie ook moed nodig is om de stap naar het buitenland te nemen, na 25 jaar in hetzelfde huis gewoond te hebben. We koesterden ons huis in Hapert en hoopten dat de volgende eigenaren dezelfde liefde voor het huis zouden hebben. Nooit had ik gedacht dat een verhuizing echt tot een voelbare, fysieke, ontworteling kan leiden! Ik was al vaker verhuisd, maar ik kon nu de impact merken van een langere tijd geworteld te zijn geweest en dat er een belangrijke fase van mijn leven werd afgesloten. Buddha leert ons dat alle pijn en verdriet komt van ‘hechten’. Hechten aan spullen, mensen, status. Hechten is op zich niet slecht, maar laat het geen loopje met je nemen. Dus eerst verhuizen van Hapert naar Horst was een goede actie om de grote stap in twee op te splitsen. Bij ons afscheid van Hapert kwamen er veel tranen maar ook het innerlijk weten dat het klopt. In de wetenschap dat Horst een tussenstation was, bleef onze inburgering beperkt tot onze lieve buren.
Hoe vaak gaan we in de nabije toekomst nog kamperen? Na wikken en wegen… toch besloten om de caravan te verkopen. Ook aan ons slakkenhuisje waren we gehecht, dus kwamen er weer tranen om de hoek. Maar we hielden elkaar in de gaten: gaan we er nog voor? Ja!
We nemen onze mooie herinneringen mee, waar we ook heen gaan. En afscheid nemen van mensen? Mensen zijn passanten op ons levenspad, zo zie ik het: we komen elkaar tegen om samen te co-creëren en als dat gedaan is, gaat ieder zijn eigen weg. Met de één heb je meer te maken, dan met de ander. Als familie kies je elkaar om langer en dieper met elkaar in zee te gaan, voor specifieke redenen. Die redenen zijn vanuit het aardse perspectief niet altijd even duidelijk, maar vanuit de andere dimensie wel. Door deze wetenschap kijk ik anders. Het zet mijn leven, voorspoed en tegenslag, in een ander perspectief: het wordt minder zwaar en ik word bewust van mijn eigen invloed. Hierover kan ik je urenlang vertellen, maar beter is om zelf hierover een boek te lezen of workshop te doen.
Ik neem afscheid van mensen, zonder afscheid te nemen: een verbinding blijft er altijd, zelfs na overlijden.
En dan zijn er nog onze ouders en dochter in Nederland, die ons liever dichtbij hadden gehouden. Pijn en vreugde gaan gelijk op: wat is van mij, wat is niet van mij? Ook dit onderwerp vraagt om bezinning en verdieping. Uiteindelijk is het moeilijk of zelfs onmogelijk om je helemaal in een ander te verplaatsen en diens besluiten te begrijpen: ieder mens is uniek met eigen leerdoelen in het leven. Vandaar ook mijn oproep aan de mensheid, dus ook aan mijzelf: (ver)oordeel niet.
PS: Blogs zijn kort en bevatten maximaal 800 woorden. Heb je vragen, ook over wat er niet geschreven staat, of herken je een situatie waarover je wilt klankborden? Schrijf gerust een berichtje naar contact@lecharaix.fr