Ontmoetingen in het kerkje
Het erfgoed in ons gehucht “Le Charaix”is een kerkje uit de ongeveer 12e eeuw. Zonder verwarming, water of sanitair. In het jaar 2000 een ruïne. Een lokale vereniging voor het behoud van het erfgoed is toen opgericht: het budget voor renovatie was op toen er een nieuw dak op de gerestaureerde muren was gelegd.
Alleen in de warme, zomerse maanden worden er enkele evenementen georganiseerd. Sinds 2026 zijn we lid geworden van de vereniging en op zondagmiddag 31 mei was ik daar gastvrouw vanwege een kunst tentoonstelling.
Luchtig
De kunstenaar was ook aanwezig. Aan het eind van de dag hadden we gelegenheid om even te praten. De kunstwerken waren afgestemd op de locatie: gemaakt van gebogen en ontdoornde bramentakken als kader en daarin wit inpakpapier: dubbele vellen die ieder apart beschilderd waren.
Ze hangen aan een dun draad waardoor ze vrij bewegen. Om ze te kunnen zien, moet je naar boven kijken. Door de dubbele schets en het zonlicht kun je onmogelijk één tekening afzonderlijk bekijken. Het is een luchtig tafereel.
Het luchtige was ook de boodschap van de kunstenaar: “Maak het leven niet al te zwaar”. Ik had vlak daarvoor een filosofisch gesprek gehad met twee senioren over “de mens en de creatie van beproevingen”. In mijn gesprek met de kunstenaar legde ik een bruggetje en vroeg hem “Welke beproevingen in jouw leven hebben jou tot deze creaties en authenticiteit gebracht?”.
Diep respect
Hij noemde zijn zoon die op zijn 13e gestorven is. Die zoon had bij zijn geboorte (in 1999) een proces opgang gebracht bij zijn vader, om te gaan onderzoeken wat in onze maatschappij als ‘normaal’ gezien wordt en wat niet. En waarom dan wel? Maar kun je het ook anders bekijken? Hij was een bijzonder kind, “buiten de normen”.
Toen hij zei dat hij vanaf 2000 was begonnen als kunstenaar, was het antwoord voor mij duidelijk. Deze jongen had gekozen voor een kort leven in volle overgave om zijn vader tot bloei te doen komen, in zijn volle potentie. Daarmee heeft deze jongen zijn eigen levensmissie vervuld en zijn vader op het spoor van zijn missie gezet.
Anders kijken: daar gaat het nu om.
Deze jongen was buiten gewoon: extra-ordinaire!
Diep respect is hier op zijn plaats.
Blogs zijn kort en bevatten maximaal 800 woorden. Heb je vragen, ook over wat er niet geschreven staat, of herken je een situatie waarover je wilt klankborden? Schrijf gerust een berichtje naar contact@lecharaix.fr