Als het niet van een leien dakje gaat.
Bij de aanschaf van het huis, wisten we dat het dak van het bijgebouw gerenoveerd moest worden. We hadden advies gevraagd en het zou voldoende zijn om alleen de dakpannen en een paar goringen te vervangen. Een flinke kostenpost, maar tja, geen ontkomen aan. En ja, ook wel haast, want een goed dak is het startschot voor het bouwen van ons gastenverblijf. Toch duurde het nog twee maanden voordat er iemand kwamen kijken om een offerte te maken. Paniek! Het dak staat op instorten! Huh? De man bood aan om direct het dak te stutten. De offerte kwam twee dagen later. Bam! In 6 maanden tijd een prijsverhoging van 60%, maar niet omdat de materialen duurder waren, maar wel omdat bleek dat het hele dak vernieuwd moesten worden. Tja, en toen, je kent het wel: zo’n ‘met de rug tegen de muur-gevoel’.
Lang verhaal kort: in de haast hebben we besloten de dakwerkzaamheden aan deze man en zijn team te gunnen. Bovendien…deze man was ons niet zomaar geadviseerd. Toch? Ze konden ook binnen een week starten en de doorlooptijd 3 weken bedragen, behalve bij heel slecht weer. Dus wat wil je nog meer? Eigenlijk te mooi om waar te zijn.
En dat was het ook.
De werkzaamheden zijn na 4 weken gestart en hebben uiteindelijk 6 maanden geduurd. We hebben van alles meegemaakt waarover wij als klant zeer ontevreden waren. Niet alleen bouwkundig gezien maar ook de planning, expertises en betrouwbaarheid van de partijen speelden parten. Ook bleek ineens dat er geen dakgoten aangebracht zouden worden, naast het feit dat de levering niet verder ging dan het dak, alle kieren en openingen werden niet afgewerkt. Na afloop zag het dak ervan bovenaf mooi uit, maar aan ons om alle losse eindjes af te maken. Ondertussen was onze relatie met de ‘dakdekkers’ namelijk dusdanig verslechterd, dat we hen de toegang hebben ontzegd, omdat we de negatieve energie niet meer in onze buurt wilden hebben. Gelukkig heeft Rob twee rechterhanden.
Heimwee
Al met al valt dit hoofdstuk onder de categorie: traumatische ervaring. De spanningen rondom de werkzaamheden bleven niet alleen met de externe partijen, maar brak ook in in onze persoonlijke relatie. Rob en ik stonden niet op één lijn, wij waren niet ‘samen één’. Voor het levensproject dat we zijn aangegaan, is partnership waar niemand een speld tussen krijgt van primordiaal belang. In april waren we 26 jaar getrouwd, maar toch leken we elkaar nog niet te kennen. En in hoeverre ken ik mijzelf? En wat wilden we nu eigenlijk? Heimwee naar Nederland, naar het verleden, naar onbezorgdheid. Door de totale ontworteling van de emigratie, was ik mijn anker kwijt en in onbalans. Ik doorleefde diepe emoties die me herinnerden aan vroegere trauma’s. Maar van één ding zijn we allebei overtuigd: “Wij zijn hier, op deze plek, nu op elkaar aangewezen. In ons onbewuste hebben we deze plek gekozen om het mooiste van onszelf naar boven te halen: Het mooiste wat ook het diepst in ons zit en van ons nu diepgaande processen vraagt. En wat er hier gebeurde met het dak, was prachtig trainingsmateriaal.”
Op de knieën
De emoties die we doorvoelden, manifesteerden zich ook fysiek. Zo viel Rob op een dag heel hard op zijn knieën terwijl hij buiten naar de brievenbus liep. Er werden op dat moment dakpannen gelegd en een plastic band die om de dakpannen heen zit, lag op de grond. Rob zijn voet bleef erin hangen: Rob knielde voor het dak!
En zo verloor ik (Anita) van de ene op de andere dag mijn stem, zonder reden. Drie weken lang kon ik niet spreken: zoiets heb ik nog nooit eerder meegemaakt. De symbolische betekenis hiervan: “Ik heb geen stem in de beslissingen die genomen worden. En ook: Ik ben ontstemd over de situatie.” Voor wie kennis heeft van de Germaanse geneeskunde, is geen verdere uitleg nodig. Ik wist dan ook dat mijn stem vanzelf weer terug zou komen, nu ik me bewust werd van mijn psyche.
Hoe kon het zover komen?
In de loop van de tijd, toen we in onze zachtheid kwamen en de zelfreflectie weer aandurfden, kon weer een open dialoog tussen ons plaatsvinden. We gaven allebei toe, dat we niet naar ons eerste gevoel, ons innerlijk kompas hadden geluisterd. Onder de tijdsdruk die we onszelf oplegden, negeerden we onze twijfels met betrekking tot de dakdekker en luisterden we meer naar een buitenstaander dan naar onszelf. En ja, dan worden we boos op de ander, maar eigenlijk op onszelf.
En zo komen we uiteindelijk toch weer terug bij onszelf als schepper van ons leven. De ander weer-spiegelt ons live, wat we in de spiegel van de badkamer niet kunnen zien. En ja, wéér-spiegelt, omdat het niet de eerste keer is, … en ook niet de laatste keer zal zijn.
Net als onze relatie, staat het dak nu ook weer sterk. En gaan we weer verder met een volgend project!