Wat is dat nu eigenlijk?
Hoe vaak in mijn leven kreeg ik de opmerking: “Anita, loslaten!”
Behalve dat ik daar allergische reacties op begon te ontwikkelen, gebeurde er verder niets.Ik ben nog steeds goed in plannen, controleren, bijsturen, en ga zo maar door. Eigenlijk ben ik daar ook wel blij mee, want zo blijven onaangename verrassingen zo veel mogelijk weg. Toch?
Drijfveer om een competentie te ontwikkelen
Ieder mens heeft in de eerste 25 jaar van zijn leven wel eens iets in zijn leven meegemaakt met impact. Soms, vooral op heel jonge leeftijd, zijn we ons er niet bewust van en veroordelen we onszelf om iets dat ons overkomen is. Bijvoorbeeld: Je voelt je aan je lot overgelaten omdat je, onbewust, angst hebt om dood te gaan. Dit veroorzaakt ook weer onbewust een reactie. Je veroordeelt jezelf door jouw conclusie: “Ik sta er alleen voor”. Je vertoont daarna compensatie gedrag, om ervoor te zorgen dat je je nooit meer zo voelt. Zo ontwikkel je competenties waarbij jijzelf in de lead bent en blijft: je bent bijvoorbeeld een goede organisator en planner, altijd een vooruitziende blik: zo je houd je als perfectionist tenminste controle!
Op een bepaald moment van je leven, in bepaalde omstandigheden, werkt het compensatiegedrag niet meer. In dit voorbeeld word je dan gedwongen om los te laten.
Stoeien met loslaten
In bovenstaand voorbeeld herken je misschien wel iets. Ik herken mij hier in elk geval heel erg veel in! Help!
De afgelopen maanden werd dit mechanisme steeds duidelijker voor mij:
Het hele innerlijke proces waar ik doorheen ging (door de keuze voor emigratie) was één en al loslaten. Ik word dus iedere dag getraind in iets wat ik niet goed kan, namelijk loslaten.
In de situatie met de dakwerkzaamheden (lees deze blog) vond ik eerst van mijzelf dat ik goed had losgelaten: ik had me eigenlijk nergens mee bemoeid nadat de keuze was gemaakt voor de leverancier. Er waren drie (technische) mannen aan wie ik dit project kon toevertrouwen. Het was voor mij een primeur, want mijn comfortzone is: 1) om ieder detail te kennen en begrijpen en 2) anticiperen op gedoe. Maar uiteindelijk kwam ik van een koude kermis thuis en was boos op mijzelf: ik had niet mogen loslaten! En ik was natuurlijk boos op de hele wereld die steeds maar bleef roepen dat ik moest loslaten! Hoezo? Dat had ik toch gedaan?!
Het leverde me veel gepieker op: hoe moet ik loslaten in hemelsnaam begrijpen? En wat moet ik er juist wel of niet voor doen? Het meest gehoorde advies dat ik krijg: “Je mag aan de voorkant van alles doen, maar laat de uitkomst los. “. Maar, dit antwoord is het voor mij niet.
Actief versus passief
Ondertussen werd ik in 2025 ook in mijn werk ermee geconfronteerd dat ik moest loslaten. Dit was trouwens niet de eerste keer, maar als je hardleers bent, krijg je de levenslessen ook wat vaker 😉.
In mijn werk streef ik namelijk ook perfectie na, maar in combinatie met de emigratie raakte ik uit mijn flow. Ik was vooral hard aan het ‘loslaten’ en de lat voor mijzelf lager te leggen. Zelfs zo laag, dat ik zo passief werd, dat ik mezelf niet meer herkende. Kreeg ik er angst voor om actie te ondernemen, onder het motto van ‘loslaten’? Daar begon het wel op te lijken! Help!
Niets doen is een vorm van controle
Tijdens een cursusdag in september 2025 over dit onderwerp, kreeg ik nieuwe inzichten cadeau. “Als je niets doet, stilgevallen bent, is dat net zo goed een vorm van controle. Je kunt immers ook niets verkeerd doen als je niets doet.”
O ja! Vraag: En hoe kom ik dan uit de impasse? Antwoord: Ga eens lekker los op imperfectie!
- Loslaten is niet hetzelfde als niets doen
- Loslaten is niet hetzelfde als alles uit je handen laten vallen
- Loslaten is niet hetzelfde als je verantwoordelijkheid wegwuiven
- Loslaten is niet hetzelfde als jezelf bewusteloos houden
- Loslaten gaat over iets níet doen versus niets doen
- Loslaten gaat over leven vanuit volle bewustzijn: bewust de keuze maken om iets wel of niet te doen.
Imperfectie omarmen
Moraal van dit verhaal: de cursus in loslaten gaat door! Wel weer lekker aan de slag, maar het hoeft niet perfect te zijn. Uiteindelijk zorgt het universum ervoor dat alles toch wel perfect is.