Initiatief nemen.
Het is winter. Ik woon nu in een dorp met 425 inwoners , 37 inwoners per km2, waar ik niemand ken. Waar begin ik om mijn nieuwe netwerk op te bouwen?
Tijdens een wandeling begroetten we onze buren van 500 meter verder op. Hij blijkt Belg te zijn, getrouwd met een Française. OK, dus 33% van ons gehucht (9 inwoners) is niet Frans! Lekker internationaal dus.
Tijdens de nieuwjaarsreceptie van de burgemeester in januari zouden we wel veel mensen leren kennen, was onze inschatting. Maar we stonden een beetje verloren in de zaal, die van zichzelf ook al koud was met al het beton en tl-buizen. We stapten dan maar zelf op een oudere en jonge vrouw af om een praatje te maken: toeval bestaat niet. De oudere vrouw kende ons huis goed en was in Le Charaix naar de lagere school gegaan. De jonge vrouw, haar aangetrouwde kleindochter, heet De Jager, want haar vader was Nederlander. Nou nou, die Nederlanders zijn echt óveral!
Gemeentehuis (la Mairie)
Een paar dagen later, heb ik mijn gezicht laten zien op het gemeentehuis. Daar kunnen de inwoners iedere dinsdag- en vrijdagmiddag terecht. Eens kijken welke publicaties er hangen op de borden, welke activiteiten of tips hier te vinden zijn. Een goede website heeft deze gemeente namelijk niet.
Ik zag dat er een inzamelingactie van de lagere school was: daar doe ik graag aan mee. Maar daarnaast was er geen aanbod of overzicht voor nieuwkomers. Mevrouw vertelde wel dat er nog een dame in het dorp ook aansluiting zocht, maar die niet vond. We zouden het wel met elkaar kunnen vinden, was haar inschatting.
En hoppa, zo ging ik direct vanuit la Mairie naar die dame, op loopafstand. Ik belde aan en werd hartelijk ontvangen.
Kennismaken met de buren
In een gehucht met vijf huizen en een klein kerkje, kun je beter je buur kennen, is mijn stelling. Begin februari hadden alle buren een uitnodiging in hun brievenbus gekregen om kennis te komen maken rondom een hapje en drankje. Een Frans apéritief om 18 uur op een vrijdagavond leek ons beter dan een Hollands kopje koffie om 15.30 uur. Uiteindelijk is slechts één jong koppel gekomen en er was zoveel te bespreken, dat ze pas om 22.30 uur vertrokken. Dit had ik niet zien aankomen en de borrelnootjes raakten op. Vanaf die tijd, nodigen we uit voor apéritief en serveren daar ruimschoots vast voedsel bij. Ook wel zo prettig voor onszelf natuurlijk!
Buiten
Het wordt allemaal gemakkelijker als het lente en zomer is. Tijdens het grasmaaien (zie deze blog) kun je ook buren leren kennen. Of als er ineens een koe in onze wei loopt, is dat aanleiding om een eerste contact te maken met de boer. Een wandeling in Le Charaix met ons kleinzoontje bracht ons in contact met een hond en zijn baasje, waar we ook de volgende dag uitgenodigd werden voor een nadere kennismaking: hij Nederlander en zij Française! En dan de paar jaarlijkse evenementen in het kerkje van Le Charaix. Daar hebben we een aantal mensen voor het eerst ontmoet en gesproken: bijvoorbeeld Birgit, een Duitse die vloeiend Frans spreekt omdat ze hier al zo’n 40 jaar woont. Anderen ontmoeten in de buitenlucht brachten me steeds dichter bij gelijkgestemden. Zo sprak ik op de markt met een dame met een kraampje met producten om water te zuiveren en te vitaliseren. Via haar heb ik ‘Qi-Gong de la Marche’ geleerd in het dorpje Andancette, hier 28 km vandaan. En sinds 2 weken heb ik zelf een groepje gestart in mijn dorp, met het doel mensen met elkaar te verbinden en door de winter heen buiten in beweging te blijven.
Binnen
Ondertussen heb ik in de herfst een aantal vrouwen uitgenodigd om met elkaar kennis te maken: dit keer met koffie en in een spelvorm. En in november ben ik naar een Zen-beurs geweest hier in de buurt, waar ik veel mooie mensen ben tegengekomen. Ook ben ik op de hoogte van allerlei activiteiten hier in de buurt via een digitale nieuwsbrief, die mij is aangeraden. Binnenkort maken we kennis met een Nederlands echtpaar dat vlakbij een camping houdt en een hele mooie gîte .
En zo komt ons nieuwe netwerk toch wel snel tot stand: de balletjes rollen. Nu de winter zich aankondigt, gaan wij ook meer naar ons eigen binnen. Daarvoor is de winter ook bedoeld. Maar er is nu geen plaats meer voor het gevoel van eenzaamheid.